Założycielem miasta był Krzysztof Głowa z Nowosielec herbu „Jelita”. Miało to miejsce 23 kwietnia 1570 r. Prawa miejskie osada uzyskała 8 lat później. Od tego czasu miasto kilkakrotnie zmieniało swoich właścicieli. Złoty okres jego rozwoju przypada na 1. poł. XVIII w., kiedy to miastem i tzw. Państwem Głogowskim zarządzali książę Jan Kazimierz Lubomirski i jego żona Urszula z Branickich. Słynne stały się wówczas organizowane w mieście jarmarki, prężnie działały cechy kupców i złotników. Wszystko to skończyło się w 1776 r. wraz ze śmiercią tej drugiej. Wkrótce dobra głogowskie zostały zlicytowane, a w pałacu Lubomirskich zakwaterowano szwadron austriackiej kawalerii. Przysłowiowym gwoździem do trumny dla miasta było włączenie w struktury Centralnego Okręgu Przemysłowego (1936-39) pobliskiego Rzeszowa, dla którego Głogów Małopolski stał się sypialnią.
Niewątpliwie tym, co wyróżnia Głogów Małopolski na tle innych miast jest jego pochodzący z końca 3. ćwierci XVI w. układ urbanistyczny uważany za pierwszą w Rzeczypospolitej, wcześniejszą nawet od Zamościa, realizację renesansowego założenia miejskiego. Charakterystycznymi cechami tego układu przestrzennego są: centralnie usytuowany, kwadratowy rynek z ratuszem pośrodku i cztery ulice krzyżowe wychodzące ze środka pierzei rynkowych.