Obecna Aleja Kościuszki powstawała niejako na raty począwszy od lat 60-tych XIX wieku. W tym to okresie powstał pierwszy jej odcinek nazwany Spacerową. Dwadzieścia lat później powstał jej kolejny fragment już jako ulica Nowo-Spacerowa. Oba odcinki zespolono w pierwszej dekadzie XX wieku, a następnie przedłużono do obecnej ulicy Żwirki. W 1917 roku, w setną rocznicę śmierci Tadeusza Kościuszki, ulica oficjalnie przyjęła tego wielkiego Polaka za swojego patrona. Droga miała wtedy dwie jednokierunkowe, wyłożone brukiem jezdnie z deptakiem pośrodku. Taki stan, z niewielkimi zmianami, trwał do roku 1950, kiedy to deptak zlikwidowano wprowadzając w jego miejsce tory tramwajowe. W 1957 roku ponownie wydłużono ulicę – tym razem do Radwańskiej. Obecnie powstały plany dalszej rozbudowy Alei aż do ulicy Wólczańskiej. Wzdłuż Alei Kościuszki zachowało się wiele historycznych budynków związanych z rewolucją przemysłową, jaka rozegrała się w Łodzi na przełomie XIX i XX wieku. Są to m.in.
- kamienica Mieczysława Pinkusa i Jakuba Lende (tuż po wybudowaniu najwyższy budynek mieszkalny w Łodzi);
- budynek centrali telefonicznej PAST (wyposażony, jako pierwszy w Polsce w automatyczną centralę telefoniczną);
- kamienica Nissena Rosenbluma, właściciela tkalni, obecnie adaptowana na 4-gwiazdkowy hotel;
- neobarokowy Pałac Wilhelma Lürkensa;
- gmach dawnego Niemieckiego Gimnazjum Reformowanego z pierwszym w Łodzi obserwatorium astronomicznym,
- czy wreszcie kamienica czynszowa Zygmunta Dejczmana, zwana też kamienicą Heimanów.
